Και όμως, παρόλο που έχει τόσους μήνες που εξεκίνησα το μπλογκ, εχει τόσο καιρό να γραψω κάτι, και εν απλα επειδή δεν έχω την ενέργεια, εν ξέρω που που να ξεκινησω.
Βασικά, η μεγάλη μου ανησυχία εν ότι εν θα αφήσω ποτε τον εαυτο μου να ειμαι ευτυχισμενη. Πάντα ανησυχώ για κάτι ρε γαμώτο. Τωρά, ανησυχω οτι ειμαι αχρηστη στη δουλειά και οι αλλοι εννα νομιζουν ότι ειμαι ηλιθια, και αμα πέσει στα χερια μου καμιά δουλειά ενδιαφέρουσα, εν μπορω να την απολαύσω επειδη φοουμαι ότι εν θα τα καταφέρω καλα, ότι εννα νομισουν οι άλλοι ότι ειμαι ηλιθια, ότι είμαι παχια (με κυπριακή προφορα παρακαλώ).
Αμα βρεθεί κανένα ενδιαφέρον (έτσι γραφεται ή με ωμέγα?) πλασμα, μπορει να μεν απολαύσω την συζήτηση μαζί του, επειδη απλά η σκέψη μου ενναν απασχολημένη με το τί μπορει να σκεφτεται ο άλλος για μένα, ότι πρέπει να κάτσω λλιο πιο πίσω επειδή μπορει να μυρίζει η αναπνοή μου, οτι πρεπει να καμω δίαιτα. Εχω πολυ κόλλημα με την αναπνοή, εν μπορω να αναπνεύσω μες τα μούτρα κανενος, ουτε καν αμα ταχα καμνεις χχα μες τα μουτρα της φιλενάδας σου για να τσακαρει αν βρομάς μπορω να το κάμω.
Που ήμουν σχολείο, εν μπορώ να πω, επέρασα πολλά ωραία χρονια, αλλα πάντα ελυπούμουν για κάτι. Οι ότι εν ήμουν ομορφη, όι οτι ήμουν παχια (επρόσεξες το pattern η ακόμα?), οι οτι ήταν αρρωστος ο παπάς μου (οκ δάμε ήμουν απολυτα δικαιολογημένη, εννα τα πώ σε αλλό ποστ τουτα), όι ότι εν ήμουν εξυπνη , εεε σατσζιν πιον! Εν μπορει μια φορα ο εγκέφαλος μου να σκάσει τζαι να με αφήσει να ζήσω την ζωή μου?
Ατε αν δεν είμαι καμιά ιδιοφυια εν πειραζει, στο κατω κάτω, όσην ενέργεια εχω, ας την αφιερώσω στο να καμω την δουλειά μου όσο πιο καλά γινεται παρά να καθουμαι να σκέφτουμαι οτι εν κοφκει ο νους μου. Και αν δεν ειμαι καμιά καλλονη, καλύτερα να συγκεντρωθω πας τον αλλο άνθρωπο να τον μάθω τζινον καλύτερα, παρα ναν ο νους μου πας το αν τζινος βρίσκει την μούττη μου μεγάλη η αν η διπλανή μου εν πιο παστή που μένα.
Το μεγάλο μου άγχος εν ότι περνώ ούλλη μου την ώρα να ανησυχω για ουλλα μου τα ανείπωτα κακά, που αφήνω την ζωη να περνα που μπροστα μου. Εννα θελα να καταφερω να φκάλω τον εγκέφαλο μου που την πριζα και να απολαύσω την ζωη μου.
....
Και εδω φτανουμε στο Σαβατο που μας επέρασε
Πρώτα εφκηκαμε σε ένα εστιατοριο (πολλά ωραιο φαι, αλλα νομιζω ειχε τους λειψει το αλάτι και αντικαταστήσαν το με σκόρδο με αποτέλεσμα να εχουμε απιστευτη πλατσα για να χορευκουμε στο μπαρ που επήαμε μετά, οπου επιέναμε εφκερωνε ο τόπος).
Λιο το οτι ήταν τα γενεθλια μου (εννα ζήσω, ευχαριστω), λλιο το ότι έπιαν με το άππωμα επειδη ούλλοι μέρα εδιαν μου ο κοσμος σημασια, ε, πρέπει να ήταν τζαι λλιο τα τεσσερα ποτηρκα κρασι, τα δυο μοχιτο και το σφηνάκι γιεγκερμαιστερ που εκαταπια, αλλα αμαν με ετραβησε ενας να χορέψουμε αντι να σφιχτω να του χαμογελάσω όπως κάμνω συνηθως για να καταπολεμήσω την φυσική μου τάση να βουρήσω να φυω (εν ξερω γιατί, αν το παθαίνει κανένας άλλος τουτο παρακαλώ να επικοινωνήσει), ετραβησα τον τζαι γω.
Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω οτι δεν ειμαι ετσι κορουδα προς θεου, αλλα φανταζουμαι τουτο εγινε φανερό και που την πιο πάνω λίστα με τις νευρώσεις μου, αλλα αμαν επήε ο τύπος να με φιλήσει, δεν του έδωσα μια να πάει όπως θα ήταν η φυσική μου αντίδραση. Αντίθετα, εμάχουμουν να τον φιλήσω τζαι γω. Εν ειμαι σιουρη αν τα εκατάφερα, ναν καλα το αλκοολ, παντως που τα λλια που θυμουμαι πρεπει να την επέτυχα την φάτσα του στο τελος.
Και για να τελειώνουμε, εν πιστευκω οτι έκαμα έτσι μαλακια, αλλα εχάρηκα που επιτέλους έκαμα τζαι μια μαλακία. Νιώθω οτι έζησα λιιν που την εφηβεία που πάντα ήμουν πολλα προσεχτική να μεν ζήσω.
και εις ανώτερα.
