Κάτι καλό

Το σαβατοκυρίακο είχα πάει Αθήνα να δω κάτι φιλους, εκάμαμε τα στανταρντ πράματα που πάντα πεθυμώ και θέλω να κάμνω στην Αθήνα (θέατρο, σουβλάκια, τουτη την φορά εβάλαμε και τους λουκουμάδες με μέλι μες την κουβέντα ετσι για την πουτανιά).


Σήμερα το μεσημέρι ειχαμε παει για σουβλάκια στο Μοναστηράκι. Την ώρα που εφεύκαμε ήρτε κοντα μας ένας νεαρός και επαρακάλεσε μας να του γοράσουμε μια πιττα σουβλακια επειδή επεινούσε. Εν μπορώ να θωρώ κοσμο να πεινά και να παρακαλά για φαι, γυρίζει το στομαχι μου ανάποδα. Ηθελα πολλά να του γοράσω αλλα εν εβαστουσα τιποτε λεφτά πανω μου τζινη την ώρα, οι φίλοι που ήταν μαζι μου επιαν τους η καχυποψία, ενομισαν ότι τα σουβλακια εν για ναρκωτικα που τα ήθελε, εγω εν είχα το θαρρος τους να τους πω να κόψουν τις μαλακίες τζαι να του πιάσουμε φαι, και έτσι έμεινα να μαραζώνω.


Στο μεταξυ ήρτα πίσω Λονδινο αλλα σκέφτουμε τον ακόμα.  Λυπουμε να σκεφτουμαι ότι εθώρεν ούλλο τον κόσμο να τρώει και να περνά που δίπλα του και να σκέφτεται ότι κανένας εν ενοιάστηκε για τζίνον.


Γι'αυτο, αν τύχει και διαβάσει κανενας τούτο το ποστ και περάσει που το σουβλατζίδικο που επήα (ήταν το σουβλατζιδικο δίπλα που το σουβλατζίδικο του Θανάση) τζαι πετύχει τον τουτον, γινεται πλιζ να του πιασετε μια πιττα σουβλακια? Ήταν ενας ψηλός, μαυρα μαλλιά, με μούσι, έμοιαζε λιο του αρφου μου.


Ξέρω το ότι εν σας διώ πολλές πληροφορίες, αλλα αν σας ζητήσει κανένας φαι, γίνεται να του πιασετε? Σορρυ που σας βαλλω δουλειές και που εν του έπιασα εγώ, υποσχουμαι εν θα μείνει πανω μου! Θα μου στείλετε την διεύθυνση σας και θα σας στείλω πισκοττούθκια κανέλας με την συνταγή της μαμας της φίλης μου της Μαρίας, η macaroons που έμαθα να κάμνω τωρα, η θα σας πάρω για καφέ τωρά που εννα ρτω Κύπρο τα Χριστούγεννα τζαι έρτετε τζαι σεις!


Για να σας έρτει η όρεξη:






by the way, σοβαρομιλώ απολυτα. Ξέρω το οτι εν μαλακία μου να το σκέφτουμαι, αλλα ελπίζω να φκει κάτι καλό που τούτην την κουβεντα.

Κάμε μου χχα να δω

Ο λόγος που άρχισα τουτο το μπλογκ ειναι για να καταφέρω επιτέλους να βάλω σε μια σειρα τις σκεψεις μου, επειδή ώρες ώρες νοιώθω ότι ο εγγεφαλος μου κυβερνάται που το χάος. 

Και όμως, παρόλο που έχει τόσους μήνες που εξεκίνησα το μπλογκ, εχει τόσο καιρό να γραψω κάτι, και εν απλα  επειδή δεν έχω την ενέργεια, εν ξέρω που που να ξεκινησω. 

Βασικά, η μεγάλη μου ανησυχία εν ότι εν θα αφήσω ποτε τον εαυτο μου να ειμαι ευτυχισμενη. Πάντα ανησυχώ για κάτι ρε γαμώτο. Τωρά, ανησυχω οτι ειμαι αχρηστη στη δουλειά και οι αλλοι εννα νομιζουν ότι ειμαι ηλιθια, και αμα πέσει στα χερια μου καμιά δουλειά ενδιαφέρουσα, εν μπορω να την απολαύσω επειδη φοουμαι ότι εν θα τα καταφέρω καλα, ότι εννα νομισουν οι άλλοι ότι ειμαι ηλιθια, ότι είμαι παχια (με κυπριακή προφορα παρακαλώ). 

Αμα βρεθεί κανένα ενδιαφέρον (έτσι γραφεται ή με ωμέγα?) πλασμα, μπορει να μεν απολαύσω την συζήτηση μαζί του, επειδη απλά η σκέψη μου ενναν απασχολημένη με το τί μπορει να σκεφτεται ο άλλος για μένα, ότι πρέπει να κάτσω λλιο πιο πίσω επειδή μπορει να μυρίζει η αναπνοή μου, οτι πρεπει να καμω δίαιτα. Εχω πολυ κόλλημα με την αναπνοή, εν μπορω να αναπνεύσω μες τα μούτρα κανενος, ουτε καν αμα ταχα καμνεις χχα μες τα μουτρα της φιλενάδας σου για να τσακαρει αν βρομάς μπορω να το κάμω. 

Που ήμουν σχολείο, εν μπορώ να πω, επέρασα πολλά ωραία χρονια, αλλα πάντα ελυπούμουν για κάτι. Οι ότι εν ήμουν ομορφη, όι οτι ήμουν παχια (επρόσεξες το pattern η ακόμα?), οι οτι ήταν αρρωστος ο παπάς μου (οκ δάμε ήμουν απολυτα δικαιολογημένη, εννα τα πώ σε αλλό ποστ τουτα), όι ότι εν ήμουν εξυπνη , εεε σατσζιν πιον! Εν μπορει μια φορα ο εγκέφαλος μου να σκάσει τζαι να με αφήσει να ζήσω την ζωή μου?

Ατε αν δεν είμαι καμιά ιδιοφυια εν πειραζει, στο κατω κάτω, όσην ενέργεια εχω, ας την αφιερώσω στο να καμω την δουλειά μου όσο πιο καλά γινεται παρά να καθουμαι να σκέφτουμαι οτι εν κοφκει ο νους μου. Και αν δεν ειμαι καμιά καλλονη, καλύτερα να συγκεντρωθω πας τον αλλο άνθρωπο να τον μάθω τζινον καλύτερα, παρα ναν ο νους μου  πας το αν τζινος βρίσκει την μούττη μου μεγάλη η αν η διπλανή μου εν πιο παστή που μένα. 

Το μεγάλο μου άγχος εν ότι περνώ ούλλη μου την ώρα να ανησυχω για ουλλα μου τα ανείπωτα κακά, που αφήνω την ζωη να περνα που μπροστα μου. Εννα θελα να καταφερω να φκάλω τον εγκέφαλο μου που την πριζα και να απολαύσω την ζωη μου. 

....

Και εδω φτανουμε στο Σαβατο που μας επέρασε

Πρώτα εφκηκαμε σε ένα εστιατοριο (πολλά ωραιο φαι, αλλα νομιζω ειχε τους λειψει το αλάτι και αντικαταστήσαν το με σκόρδο με αποτέλεσμα να εχουμε απιστευτη πλατσα για να χορευκουμε στο μπαρ που επήαμε μετά, οπου επιέναμε εφκερωνε ο τόπος).

Λιο το οτι ήταν τα γενεθλια μου (εννα ζήσω, ευχαριστω), λλιο το ότι έπιαν με το άππωμα επειδη ούλλοι μέρα εδιαν μου ο κοσμος σημασια, ε, πρέπει να ήταν τζαι λλιο τα τεσσερα ποτηρκα κρασι, τα δυο μοχιτο και το σφηνάκι γιεγκερμαιστερ που εκαταπια, αλλα αμαν με ετραβησε ενας να χορέψουμε αντι να σφιχτω να του χαμογελάσω όπως κάμνω συνηθως για να καταπολεμήσω την φυσική μου τάση να βουρήσω να φυω (εν ξερω γιατί, αν το παθαίνει κανένας άλλος τουτο παρακαλώ να επικοινωνήσει), ετραβησα τον τζαι γω. 

Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω οτι δεν ειμαι ετσι κορουδα προς θεου, αλλα φανταζουμαι τουτο εγινε φανερό και που την πιο πάνω λίστα με τις νευρώσεις μου, αλλα αμαν επήε ο τύπος να με φιλήσει, δεν του έδωσα μια να πάει όπως θα ήταν η φυσική μου αντίδραση. Αντίθετα, εμάχουμουν να τον φιλήσω τζαι γω. Εν ειμαι σιουρη αν τα εκατάφερα, ναν καλα το αλκοολ, παντως που τα λλια που θυμουμαι πρεπει να την επέτυχα την φάτσα του στο τελος.   

Και για να τελειώνουμε, εν πιστευκω οτι έκαμα έτσι μαλακια, αλλα εχάρηκα που επιτέλους έκαμα τζαι μια μαλακία. Νιώθω οτι έζησα λιιν που την εφηβεία που πάντα ήμουν πολλα προσεχτική να μεν ζήσω.  

και εις ανώτερα. 

Δέκα. Συν δέκα, συν δέκα. 'Ατε βάλε αλλόνα δεκάρι μέσα να βρέθεται

Προχτές εμιλούσα με έναν ανθρωπο που ενόμιζα ήταν δυο-τρία χρόνια πιο μεγάλος που μένα, αλλα σε κάποια φάση ανακάλυψα ότι εγεννηθήκαμε την ίδια χρονιά. Άμα μου το είπε εξιππάστικα λλίο, και εφάνηκε στη φάτσα μου, εσηκώστήκαν λλίο τα φρυδούθκια μου, πρέπει να εγούρλωσα και ελάχιστα τα μάθκια μου.

Και μετά αγχώθηκα ότι τον επρόσβαλα που τον επέρασα για μεγαλύτερο μου, και για να μεν καταλάβει ότι εξιππάστηκα, για την υπόλοιπη μισή ώρα της συζήτησης μας εσηκωνα καθε λλιο τα φρύδια μου κ εκλεια τα μάτια μου, για να φαίνεται οτι εν που τικ που το κάμνω, οι επειδή φαίνεται τζινος μεγαλος.

Σοβαρα τωρά, που το ένα ως το δέκα, πόσο καθυστερημένη είμαι?

Κκιο πραματα

1. 'Εχω πολλά καλή σχέση με το κομπιούτερ μου στη δουλειά. Επικοινωνούμε πολλά καλα, νώθει με.  Όποτε είμαι βιάζουμαι να κάμω κάτι και είμαι αγχωμένη να το τελειώσω, καταλάβει το, αχώνεται τζαι τζίνο και συγχυζεται, και για να ξεσυχιστεί πρεπει να το καμω ρισταρτ. Μανα μου το ρε.

2. Πριν κανένα μήνα ήμουν στο σούπερμαρκετ στο διάδρομο με τα φρέσκα λαχανικά και ήταν ένα μωρό που επεριεργαζετουν τα καρότα. Η μάνα της ήταν κανα-δυο μέτρα παρατζει, εδκιαλεε τομάτες. Επιασε που λαλεις η μιτσιά ενα καροτο, ειδε το καλα, άκκασε το λλιο, αρεσε της, άκκασε ακομα λλιο, και έβαλε πίσω. Άτε, εν πειράζει, αμμεν εν άλλο η μιτσιά τρωει λαχανικά. Εγω πάντως αμαν γοράσω καροτα πιανω που τζίνα που εν μέσα σε σακούλια.

Άτε ακομα ενα που μου ήρτε τωρά. Εσυνειδητοποίησα (έτσι γράφεται;) ότι εν ξέρω καλά Ελληνικά. Με να γράφω, με να μιλώ. Αντρέπουμε παραπάνω να μιλώ με καλαμαράδες στα Ελληνικά παρα με ξένους στα αγγλικά. Εν ξέρω αν θα ήξερα καλύτερα την γλώσσα μου αν επήενα σε δημόσιο σχολείο, μπορεί. Αποφάσισα να αρχισω να διαβαζω ελληνικά βιβλία για να σώσω λλιο την κατάσταση, επειδή εν κρίμα ρε κουμπάρε! Λυπούμαι πολλά. Εν έχω τίποτε ευράδεια, η μια στις πέντε λέξεις που λαλω εν αγγλικούρα, και τούτον επειδή προσπαθω πολλά, αλλιώς εννα ήταν χειροτερη η κατάσταση.

To all cat lovers

Ονομάζεται Μαρού και εν ο πιο διάσημος κάττος της Ιαπωνίας. Χόμπυ του, να βρίσκει κουτιά και να σφηνώνεται μέσα. Φαίνεται ναν ο πιο ευτυχισμένος κάττος του κόσμου.

Παρθενικό χενς

Εσιει καμιά δυό ώρες που ήρτα πίσω που το πρώτο μου χενς πάρτυ. Εν με πιάνει ο ύπνος και έβαλα να δω λλιο τρεις χάριτες στο γιουτσιουπ περκιμον νυστάξω αλλά τίποτε.

Το χενς άρχισε πολλά πολιτισμένα, κ αρχισαμε να ρίχνουμε το επίπεδο σταδιακά. Για αρχή επήαμε για τσάι σε ενα ξενοδοχείο (πολλά εγγλέζικο, αλλα αρέσκει μου πολλα, εν το αγαπημένο μου πράμα να καμνω στο Λονδίνο, ότι θελεις για αφτερνουν ττι ρώτα με, εχουμεν τους ούλλους τους τόπους δοκιμασμένους).

Επειδή αρχισα να νυσταζω (σκορ) βαρκούμε να γραψω πολλά, αλλα ετσι στα γλήορα γλήορα, εννα γραψω για το σόου (στρίπ σοου) που επήαμε μετά. Εν ολίγης ήταν κάμποσοι εγγλέζοι τζαι ένας ιταλός παστην σκήνη, ντυμένοι με διάφορες στολές που εφκάλαν τα ρούχα τους.

Σε μια φάση ο Ιταλός (ενας μιτσης εφαίνετουν 18-19 χρονών) εφκαλε την φανέλα του εμπηξε την μες το σώβρακο του τζαι ετριψε την κάμποσο τζαι μετα έφκαλε την τζαι επέταξε την προς το μέρος μας. Εγω όσο και επρόλαβα να σιυψω για να μεν την φάω μες τα μούτρα οπόταν επιασε την η πισινή μου.

Τζαι μετα ένιωσα κάτι παράξενο. Ένιωσα ετσι λλιην δυσφορια. Επήρε μου λλιην ώρα να καταλάβω τί ήταν τζινο που ένιωθα, αλλα στο τέλος εκατάφερα τα. Ενιωθα τυψεις. Ένιωθα τύψεις αμπα τζαι επρόσβαλα το μωρο,  που ανακατσιασα το σώβρακο του τζαι εν έκατσα να το φάω στα μούτρα. Τζαι μετά ανησύχησα, αμπά τζαι εδημιούργησα του τραύματα με αυτήν μου την απορριψη και εκατάστρεψα του τέλεια την αυτοπεποιήθηση.

Ενιμπορώ εν με αντέχω άλλο. Σοβαρα κουραζω με πάρα πολλά τέτοια που είμαι. Τζαι επειδή είμαι εντελώς με εντελώς μαννη τζαι νιώθω τύψεις για τα Π-Α-Ν-Τ-Α, τζαι για τις μαλακίες που κάμνω, τζαι για τις μαλακίες που εσκέφτηκα αλλα στο τέλος εγλίτωσα τζαι εν εκαμα, τζαι για τις μαλακίες που καμνει τζαι ο δίπλα τζαι ο παραδίπλα, και γενικώς, για ό,τι πάει στραβα, πρέπει να καθουμαι να υπερ-αναλύω τα παντα για να καταλάβω αν έχω δίκαιο  ή αν υπερβάλλω.

Οπόταν εσκεφτήκα, αν έρκετουν ενας ασχετος μες τον δρομο, ετιτσιρώνετουν μπροστα μου τζαι ελάλεν μου "σόρρυ, βαστάς μου δκιο λεπτά το βρακιν μου γιατί εχω μια δουλειά", εννα ήμουν απόλυτα δικαιολογημένη να του ελάλουν, "οι εν πειράζει", ναι εννεν?

ΟΚ ευτυχώς εχάρηκα που το εξεκαθαρίσαμεν.

Κατα τ'άλλα εν εισιεν τιποτε σοκαριστικο, εκτος που εναν μαύρο στο τέλος που το παρατσούκλι του ήταν τριπόδης και ετιτσιρώθηκε μας τέλεια, και εμειναμε ούλλες να τον λυπούμαστε. Τουτος ο καημένος, εννα δυσκολεύκεται πολλά να βρει γεναίκαν.

Στο τέλος την απαντηση εδωσε την η πιο σοφη της παρέας - "Μάνα μου, τούτος εν εν γεναίκαν που θέλει, εν διάτρυση".

Τελικα εν νυσταζω. ούφφου τι να κάμω?

Σγουρτούδιν

Τούτο το μωρό το σγουρτουδιν όσο το θωρώ θέλω να του πιάσω τις βουκούδες του τζαι να του πω κουτσιουκουτσιουκου

http://www.youtube.com/watch?v=hBtkwJnc_Dw