Παρθενικό χενς

Εσιει καμιά δυό ώρες που ήρτα πίσω που το πρώτο μου χενς πάρτυ. Εν με πιάνει ο ύπνος και έβαλα να δω λλιο τρεις χάριτες στο γιουτσιουπ περκιμον νυστάξω αλλά τίποτε.

Το χενς άρχισε πολλά πολιτισμένα, κ αρχισαμε να ρίχνουμε το επίπεδο σταδιακά. Για αρχή επήαμε για τσάι σε ενα ξενοδοχείο (πολλά εγγλέζικο, αλλα αρέσκει μου πολλα, εν το αγαπημένο μου πράμα να καμνω στο Λονδίνο, ότι θελεις για αφτερνουν ττι ρώτα με, εχουμεν τους ούλλους τους τόπους δοκιμασμένους).

Επειδή αρχισα να νυσταζω (σκορ) βαρκούμε να γραψω πολλά, αλλα ετσι στα γλήορα γλήορα, εννα γραψω για το σόου (στρίπ σοου) που επήαμε μετά. Εν ολίγης ήταν κάμποσοι εγγλέζοι τζαι ένας ιταλός παστην σκήνη, ντυμένοι με διάφορες στολές που εφκάλαν τα ρούχα τους.

Σε μια φάση ο Ιταλός (ενας μιτσης εφαίνετουν 18-19 χρονών) εφκαλε την φανέλα του εμπηξε την μες το σώβρακο του τζαι ετριψε την κάμποσο τζαι μετα έφκαλε την τζαι επέταξε την προς το μέρος μας. Εγω όσο και επρόλαβα να σιυψω για να μεν την φάω μες τα μούτρα οπόταν επιασε την η πισινή μου.

Τζαι μετα ένιωσα κάτι παράξενο. Ένιωσα ετσι λλιην δυσφορια. Επήρε μου λλιην ώρα να καταλάβω τί ήταν τζινο που ένιωθα, αλλα στο τέλος εκατάφερα τα. Ενιωθα τυψεις. Ένιωθα τύψεις αμπα τζαι επρόσβαλα το μωρο,  που ανακατσιασα το σώβρακο του τζαι εν έκατσα να το φάω στα μούτρα. Τζαι μετά ανησύχησα, αμπά τζαι εδημιούργησα του τραύματα με αυτήν μου την απορριψη και εκατάστρεψα του τέλεια την αυτοπεποιήθηση.

Ενιμπορώ εν με αντέχω άλλο. Σοβαρα κουραζω με πάρα πολλά τέτοια που είμαι. Τζαι επειδή είμαι εντελώς με εντελώς μαννη τζαι νιώθω τύψεις για τα Π-Α-Ν-Τ-Α, τζαι για τις μαλακίες που κάμνω, τζαι για τις μαλακίες που εσκέφτηκα αλλα στο τέλος εγλίτωσα τζαι εν εκαμα, τζαι για τις μαλακίες που καμνει τζαι ο δίπλα τζαι ο παραδίπλα, και γενικώς, για ό,τι πάει στραβα, πρέπει να καθουμαι να υπερ-αναλύω τα παντα για να καταλάβω αν έχω δίκαιο  ή αν υπερβάλλω.

Οπόταν εσκεφτήκα, αν έρκετουν ενας ασχετος μες τον δρομο, ετιτσιρώνετουν μπροστα μου τζαι ελάλεν μου "σόρρυ, βαστάς μου δκιο λεπτά το βρακιν μου γιατί εχω μια δουλειά", εννα ήμουν απόλυτα δικαιολογημένη να του ελάλουν, "οι εν πειράζει", ναι εννεν?

ΟΚ ευτυχώς εχάρηκα που το εξεκαθαρίσαμεν.

Κατα τ'άλλα εν εισιεν τιποτε σοκαριστικο, εκτος που εναν μαύρο στο τέλος που το παρατσούκλι του ήταν τριπόδης και ετιτσιρώθηκε μας τέλεια, και εμειναμε ούλλες να τον λυπούμαστε. Τουτος ο καημένος, εννα δυσκολεύκεται πολλά να βρει γεναίκαν.

Στο τέλος την απαντηση εδωσε την η πιο σοφη της παρέας - "Μάνα μου, τούτος εν εν γεναίκαν που θέλει, εν διάτρυση".

Τελικα εν νυσταζω. ούφφου τι να κάμω?